برخلاف حدودي كه در جهان مادي، انسانها را محدود ميكند، در جهان ماوراي دنياي ما كه حيطه موجودات نامرئي است، هيچ چيز نشدني نيست. براساس قوانين آن جهانها ساكنان آنها امكاناتي به دست ميآورند كه براي انسانهاي زنده مادي وسوسهبرانگيز است و موجب كشش آنها به سوي موجودات نامرئي (ساكنين جهانهاي ديگر) ميشود. البته اين كشش يك جاذبه نيست همانطور كه اينگونه ارتباطات براي انسانها ثمربخش است براي موجودات روحي نيز اين ارتباط داراي اثرات و منافعي است.
پديدههاي ناشي از ارتباط و تعامل ميان ارواح و انسان بسيار متنوعاند. برخي از اين پديدهها، رويدادهايي هستند كه توسط اشخاص ديگر به غير از < مديوم>مديوم: كساني كه قادر باشند خود را با ارتعاش سريعتر و بالاتري با قلمروي عرفاني و كالبدهايي كه در عالم پس از مرگ زندگي ميكنند، تطبيق و تنظيم نمايند، آنها را واسطه نيز مينامند) قابل مشاهده يا شنيدن و يا لمس كردن است. برخي از انواع اين پديدهها، (آورش)، (آورش: غيب كردن شي در جايي و ظاهر كردن آن در جاي ديگر) تجسد، تغيير چهره مديوم، ساختن اجسام به صورت موقت يا دائمي، نوشتن بدون جوهر و... است. از آنجا كه پديده آورش يكي از جالبترين و هيجانانگيزترين پديدههاي روحي بهشمار ميآيد به معرفي اين پديده ميپردازيم. پديده آورش چيست؟ اين واژه از لغت فرانسوي ( Apporterآوردن) گرفته شده است. در اين پديده اشيايي از مكاني ديگر خارج از جلسه توسط ارواح برداشته ميشوند بهعبارتي غيب ميگردند و از موانع مادي چون ديوار و در و پنجره بسته عبور كرده و در داخل جلسه احضار ارواح ظاهر ميشوند. اغلب، گزارش شده كه اين اشياي منتقل شده در موقع ورود داغ هستند. به اشيايي كه از جايي غيب ميگردند apportو به اشيايي كه ظاهر ميگردند asport گفته ميشود. انواع اشيايي كه قابل حمل هستند شامل بسياري از چيزها ميباشند از جمله بدن مديوم، موجودات زنده و جامدات. بعضي از ارواحي كه تا به حال عمل آورش توسط آنها صورت گرفته اظهار كردهاند كه تنها قادرند اشياء را در روي كره زمين جابهجا كنند والبته بعد مسافت و دوري، اهميتي در عمل آورش ندارد. صاحبنظران و محققان در زمينه وجود ارواح و اتفاقات مربوط به آن، روند انجام عمل آورش را اينگونه توصيف ميكنند:
